شماره نوزده

ابر می بارد و من می شوم از یار جدا

این داستان زندگی من است اما نمی دانم از چه چیزی آگاه نیستم من اکنون که اینها برایم رخ می دهد

ای تاری کیشی اگر هست سپاس گذارم و اگر نیست صبر عطا فرما

روزهای زندگیم در پستی بلندی های جالبی قرار می گیرد

گاه هستی و گاه نیستی و من دچار گاه های بی گاه زیادی شده ام

نمیدانم در انتها به چه چیزی قرار است برسم اما خداوند جانم سعی می کنم به هر آن چه که پیش آید راضی باشم

و یک بوسه زوری خوشایند که بر گونه ام کاشتی

کاش میشد تا ابد تدوام داشت

به راستی که من در آن لحظه هیچ حس هوسی نداشتم

من تو را بوسیدم

میدانم ممکن است یک روز بخاطر این کارم خود را یک احمق تمام عیار نام دهم اما آن لحظه برای من پایان زمان بود و دیگر زندگی بعدش جریان نداشت

من عاشقت نشدم بلکه میدانم زندگی بعد از تو تباه است.

چند روز قبل تولدم بود و چه رویاهایی که بر باد رفت

خسته شدم از بس بلند شدم و ساختم این بار دیگر نمیخواهم هیچ چیز را به قبل برگردانم

من به هر چه میخواستم رسیدم و تمام

شاید حافظ راست گفته باشد که

گر مساعد شودم دایره ی چرخ کبود هم به دست آورمش باز به پرگار دگر

از روز چهارشنبه به بعد قلبم را امید روشنی فراگرفته فکر می کنم می توانم به همه آن چه که میخواهم برسم

روز چهارشنبه بهترین روز زندگیم بود کاش میتوانستم فریاد بزنم

مبارکت باشد جانم لبخندهای بیشمار

نمیدانم رنگ روزهای آینده چه رنگی است

اگر ما باشیم آبی است و اگر دلم نمیخواهد درباره اش حتی لحظه ای تصوری داشته باشم

آخ جانم تو چقدر حلال زاده ای داشتم به تو فکر می کردم پیامت آمد

دوباره روزهای سختی که باعث و بانی اش خودم هستم شروع شده و من غرق این دریای طوفانی شده ام

انگیزه ای برای هیچ چیزی ندارم دست خودم نیست چیزهایی که دوستشان میداشتم مثل ماهی از دستانم سر میخورند

من ایمان دارم که ستاره ها جفت هستند حالا هرچه که می خواهد بشود هرکه بخواهد سنگ بیندازد تو برای منی من برای توام ما برای همیم